ARTIK DUR DİYEBİLMELİYİZ.

EĞER DUR DİYEMİYORSAK BİZ ONLARIN KARDEŞİ OLDUĞUMUZU İDDİA EDEMEYİZ

Ortalarda dolaşmaya başlayan söylenti, daha önce de tartışılmıştı. O günden bugüne ne değişti? Mehmetçik için yeni kışlalar Ortadoğu’da mı?

İbrahim Karagül / Yeni Şafak

“Filistin’e Türk askeri” göndermek ne demek!

Başbakan Tayyip Erdoğan; Gazze’deki vahşeti önleme amacıyla bölge başkentlerini turlarken “Türkiye’nin önerisi” olduğu iddia edilen bir iddia çıktı ortaya: “Gazze’ye Türkiye’nin komutasında bir askeri güç yerleştirmek.” İddia doğruysa, Türk askeri Gazze’ye gidecek. Oysa biz, bir yıl önce, “İsrail’in Gazze’ye büyük bir saldırı yapacağını, Lübnan’da başaramadığını Gazze’de deneyeceğini, Türk askerinin Filistin’e gitme durumunda kalabileceğini” yazmış, “yakında tezkere bile tartışabiliriz” şeklinde ihtimaller üzerinde durmuştuk.

Şimdi; İsrail ordusu kara saldırısı için tüm hazırlıklarını tamamladı. Sadece bir işaret bekleniyor. Bu gerçekleşirse, Gazze’ye yönelik hava saldırılarında gördüklerimizi unutturacak olaylara tanık olacağız. Kitlesel kıyımdan suikastlere, yaşam alanlarını yok etmeye kadar. Bir yıkım harekatı, çok kanlı sokak çatışmaları izleyeceğiz.

Lübnan’a yönelik İsrail hava saldırılarını hatırlayalım. Ardından kara saldırısını. Güney Lübnan harabeye dönmüş ama İsrail ordusu tarihinde ilk kez ağır bir yenilgi almıştı. İsrail’in büyüsü bozulmuştu. O savaş, Gazze’ye yönelik İsrail saldırıları ile başlamıştı.

Başbakan Tayyip Erdoğan’ın Dış Politika Başdanışmanı Prof. Dr. Ahmet Davutoğlu’nun “domino etkisi” uyarısını hatırlayalım. İsrail saldırılarından bir hafta önce yapmıştı. Bazıları; Gazze’de olanların Türkiye’nin Ortadoğu açılımının sonunu getirdiğini iddia ediyor. Oysa bu, Türkiye’nin bölgeyi ne kadar dikkatle izlediğini, yerinde ve zamanında uyarılarını yaptığı, hazırlıklara giriştiğini gösteriyor. Bölgede her gelişmenin birbirine ne kadar bağımlı olduğunu, bir yerde barışın bütün sorunlarda barış kapılarını açtığını ama bir krizin bütün krizleri tetiklediğini bir kez daha gördük.

Uyarı; “Bölge ülkelerinde ve Filistin’de seçimler var, şu anki ılımlı süreç desteklenmeli, aksi takdirde her şey tersine döner” şeklindeydi. Öyle de oldu. İsrail seçimleri ve Filistin’deki Başkanlık krizi Gazze saldırısının görünen sebebi oldu. 10 Şubat’ta İsrail’de seçim vardı. Şimdi onlar Filistin halkının kanı üzerinden oy devşiriyor. Ne kadar öldürürlerse oylarını o kadar artırıyor.

9 Ocak’ta Filistin Devlet Başkanı Mahmud Abbas’ın görev süresi bitiyor. Uzatılması isteniyor. Hamas “tanımayacağını” açıkladı. Abbas ve ekibi, İsrail’le birlikte “Haması tasfiye” adına yine Filistin halkının kanı üzerinden utanç verici bir oyun tezgahlıyor. Öyle çirkin iddialar var ki; Abbas’ın adamlarının İsrail’e istihbarat sağladığı, hedef gösterdiği bile söyleniyor.

Hamas-El Fetih çatışmaları sonrası sırasında Mısır’dan ve İsrail’den Abbas’a silah yağdığı, istihbarat desteği sağlandığı, ABD’den para akıtıldığı dönemleri hatırlayalım. Yaser Arafat’ın zehirlenmesinde parmağı olan Mahmud Dahlan, Hamas tarafından köşeye sıkıştırıldığında kendisini İsrail güçleri kurtarmıştı. Gazze’de Hamas’ın kontrolüne geçen El Fetih karargahlarında bulunan İsrail istihbaratıyla ortak operasyonlara ilişkin kayıtlar daha sonra yayınlandı. Bölgedeki küçük aktörler, büyük rol tayin edicilerin yüklediği misyonu, mazlum bir halkın acısı üzerinden uyguluyor. Küçücük iktidar hesapları böyle trajedilere yol açıyor.

Gazze küçücük bir yer. Ama bu ateş orada kalmaz. Batı Şeria’ya sıçrar, Lübnan’a sıçrar, Suriye’ye sıçrar. Hatta İran faktörü devreye girebilir. Ve bölgesel bir kriz, kontrol edilemez hale gelebilir. Bu yüzden Türkiye’nin uyarısı ve Başbakan’ın bölge turu çok önemli. En azından Filistin içindeki bölünmüşlüğü ortadan kaldırabilir. En azından İran-Suriye ile Mısır-Suudi Arabistan yaklaşımları arasında yumuşama sağlayabilir. En azından Filistin halkını koruma amacıyla ortak bir inisiyatife zemin hazırlayabilir.

Ortadoğu basını, bu ziyaretlerden “ortak barış gücü” çıkacağı tahmininde bulunuyor. AB ülkeleri ve Mısır askerlerinde oluşturulacak bu gücün Türkiye yönetimine verileceği konuşuluyor. Onlara göre başkentlerde şimdi bu müzakere ediliyor: Filistin’e, Gazze’ye Türk askeri gönderilmesi…

Ama biz bunu bir yıl önce tartışmıştık. Şu ifadeler, Haziran 2007′den:

“İsrail Gazze’ye büyük bir saldırı yapacak. Bunu ABD’nin tam desteğiyle ve El Fetih’le yapacak. Lübnan’da başaramadıklarını Gazze’de deneyecek. Yıkımın ardından uluslararası güç devreye girecek. Tıpkı Lübnan’daki gibi. İsrail Gazze’ye saldırıya geçtiği anda Hizbullah-İsrail çatışması yeniden başlayabilir. Hem Hamas hem Hizbullah İsrail’le savaşabilir. Türkiye, Gazze’ye asker göndermek isteyecek. Tezkere tartışacağız yakında…” diye yazmıştım. Temmuz 2007′de; “Türk askeri sadece Filistin’e gitmeyecek. Lübnan’a gittiği gibi, Irak’a da gidecek” demiştim.

Bunun zemini hazır. Türkiye ile Körfez İşbirliği Konseyi arasında yapılan Cidde Anlaşması, sadece ekonomik ve siyasi yakınlaşmayı değil, “ortak güvenlik” konularını da içeriyor. Bölge ülkeleri ile ikili ilişkiler de böyle bir oluşum için oldukça elverişli. Yani Türkiye ve bölge ülkeleri ortak güvenlik birimleri oluşturabilecek.

Bu ihtimalleri, en azından, dikkatlice tartışabilmeliyiz.

Melih Gökçek’in sancılı adaylığı beraberinde bir çok siyasi analiz getirdi. Bunların içinde Ahmet Hakan’ınki biraz daha işin tarihi boyutuna ışık tutuyor. AKP içi fraksiyonlar nerelere dayanıyor?

Ahmet Hakan / Hürriyet

’Mücadeleciler’ kardeşliğine dair

ÖRGÜTÜN tam adı: Yeniden Milli Mücadele…

Dayandığı taban: Sağcı gençler…

Etkinlik yılları: 60’ların sonu, 70’lerin başı…

İdeolojik özellikleri: Anti komünist, Osmanlıcı, millici, devletçi, yerli İslamcı…

Karakteristik özellikleri: Devletin derinliklerinin entelektüel aygıtı olmuşlardır… “Derin sağ”ın okumuş çocuklarıdır…

Önemli üyeleri: Cemil Çiçek, Ali Müfit Gürtuna, Hüseyin Gülerce, Aykut Edibali, Atilla Yayla, Melih Gökçek, Ahmet Taşgetiren, Mustafa Erdoğan…

Amacı: Sağcı entelektüel yetiştirmek…

Etkinlik alanı: Üniversiteler…

Yaklaşımı: Komplocu…

* * *

60’lı yılların sonunda, 70’lerin başında etkinliğinin zirvesinde olan, o dönemlerde “Sağın Dev-Genç’i” falan diye de anılan bu örgütün önemli isimleri, daha sonra hareketten koptu…

Hepsi bir yerlere savruldu…

Ama savruldukları yerlerde hep “sözü dinlenir”, “önemli” kişiler olmayı da başardılar…

Şöyle ki:

Cemil Çiçek siyaset duayeni oldu…

Ali Müfit Gürtuna ayrı baş çekti…

Mustafa Erdoğan liberal feylesof oldu…

Atilla Yayla hırçın liberal oldu…

Ahmet Taşgetiren, kibrini aşırı tevazusuyla gizleyen bir İslamcı yazara dönüştü…

Hüseyin Gülerce, Fethullah Gülen Cemaati’nin önemli ismi haline geldi…

Melih Gökçek pragmatik oldu…

Aykut Edibali 40 yılın küçük partisinin lideri olarak yoluna devam etti…

Melih Gökçek’in epeyce hırpalandıktan sonra…

Tayyip Erdoğan’ın ağzından “Ankara’da Melih Gökçek kardeşimle yola devam ediyoruz” cümlesiyle, yeniden AKP’nin Ankara Büyükşehir Belediye Başkan adayı olarak ilan edilmesinde…

Birçok unsur rol oynadı…

“Kılıçdaroğlu’na bir kelle daha vermemek” meselesi rol oynadı…

“Gökçek gibi bir sorunla uğraşmak zorunda kalmamak” meselesi rol oynadı…

“Ankara’ya Gökçek’ten daha iyi bir aday bulamamak” meselesi rol oynadı…

“Gökçek’in başka bir partiden ya da bağımsız aday olarak çıkma ihtimalinden çekinmek” meselesi de rol oynadı…

Ama bir mesele daha var:

“Mücadelecilik kardeşliği…”

Eski örgüt arkadaşlığının yol açtığı dayanışmanın Melih Gökçek’in yeniden aday olmasında küçük de olsa mutlaka bir rolü olmuştur…

* * *

“Mücadeleciler”in, biraz masonik bir tarafı vardır…

Yolları ayırsalar, örgütü bıraksalar da birbirlerini tutmaya devam ederler…

Mesela…

Cemil Çiçek’in AKP içinde Melih Gökçek’in yeniden aday gösterilmesi için verdiği uğraş, bu türden bir kardeşliğin ürününden başka bir şey değildir…

Mesela…

Eski “Mücadeleci”, yeni “Fethullahçı” Hüseyin Gülerce’nin Gökçek’e verdiği desteğin arkasında eski örgüt arkadaşlığının izlerini bulabiliriz…

Mesela…

Ahmet Taşgetiren gibi “ilke abidesi” görüntüsü veren bir İslamcı yazarın, Melih Gökçek’i canla başla savunan yazılar yazmasında da “Mücadelecilik kardeşliği”nden başka bir husus rol oynamaz…

Yoksa…

15 yıl boyunca ideolojik kimliğine dair tek bir sözcük etmeyen, başörtüsü konusunda sesini çıkarmayan, pragmatikliğin kitabını yazan, sağcılığın en rezil taraflarını sergilemekten çekinmeyen, ihale dağıtan, yeniden koltuğu kapmaya motive olan bir Melih Gökçek’e, bu isimler neden bunca destek versin ki?

* * *

Bizim “eski camia”, biraz böyledir…

Bir tarafta “İskenderpaşa Dergáhı” kardeşliği vardır… “Dergáhtan olsun da isterse odundan olsun” sloganı işler orada…

Bir tarafta “Eski MTTB’li kardeşliği” vardır… Birbirlerini kollarlar…

“Menzil kardeşliği” de vardır… Bugünlerde nabzı Sağlık Bakanlığı koridorlarında atıyor…

“Nurcu kardeşliği” de vardır… Sonuna kadar kollamaya dayalı…

“Fethullahçı kardeşliği”ni bilmem saymaya gerek var mı?

İnsan şu göz yaşartıcı dayanışma örneklerini görünce ister istemez şöyle diyor:

“Keşke vaktiyle ben de şu gruplardan birine girip biraz sebat etseydim yahu.”

2009′un yeni bulmacası: Rusya en büyük gaz tedarikçisi. Avrupa Birliği en büyük alıcısı. Avrupa bu tekeli kırmak için İran gazına göz kırpıyor. Rusya ise olumsuz. Ortada Türkiye. Labirentin çıkışını bulun.

Eser Karakaş / Star

Bir gaz hikayesi ve AB

2009 umarım hepimiz için çok iyi geçer. 2009’da siyaset için en büyük kişisel beklentim, temennim AB sürecinin tekrar canlanması.

2008 senesinin son gününde Cumhurbaşkanımız Sayın Gül’ün Ulusal Programı onaylaması ile birlikte uzun bir süredir yaprağın kımıldamadığı AB meselesi anlaşılan 2009 senesinde yine tartışılacak.

Bu sütunda Türkiye’nin AB sürecinin ülkemizini gelceği için ne kadar önemli olduğu meselesini defalarca yazdım, bugün bu konuya tekrar girmek istemiyorum; zaten Ulusal Program meselesini önümüzdeki aylarda uzun uzun tartışacağız.

İçinden geçtiğimiz küresel kriz ortamında Türkiye’nin AB meselesini Ulusal Program’ın gereklerinin yanısıra başka dengeler üzerinden de konuşmak şart.

Son günlerde elimde ‘Gazprom: Rusya’nın silahı’ isimli, iki rus gazetecinin, Valery Paniouchkine ve Mikhail Zygar’ın yazdıkları bir kitap var; doğrusu kitaptan çok şey öğreniyorum.

Türkiye’nin AB meselesini bu kitapta yazılanlar üzerinden de düşünmek kanımca bugün için çok önemli.

Rusya bugün dünyanın en büyük doğalgaz üreticisi; Avrasya’da adeta tekel konumunda.

Rusya’nın yani Gazprom devlet şirketinin en büyük alıcısı ise hiç kuşkusuz AB üyesi ülkeler.

Ortada iktisatçılar için ilginç bir denge, isterseniz ilginç bir oyun teorisi örneği var; Rusya iktisadi tabirle doğalgaz üretemi ve tedarikinde tekel, monopol durumunda, AB ise Rusya’nın ürettiği doğalgazın en büyük alıcısı, iktisadi tabiriyle monopsonu durumunda.

Doğal olarak bu coğrafyada Rusya dışında başka doğalgaz üreticileri de, AB üyesi ülkeler dışında başka doğalgaz tüketicileri de mevcut ama bu üretim ve tüketim düzeyleri toplam içinde o kadar küçük yerler alıyorlar ki, Rusya’nın monopol, AB’nin monopson durumlarını bu küçük üretici ve tüketiciler değiştiremiyorlar.

Aslında hem Rusya hem de AB bu mevcut durumdan pek memnun değil; Rusya sadece AB pazarına bağımlı olmak istemiyor, AB üyesi ülkeler de Rusya Gazprom şirketine.

AB’nin Cezayir ve Kuzey Denizi üzerinden sağladığı doğalgaz var ama bu kaynaklar hem çok sınırlı, hem de çok pahalı.

AB için yakın gelecekte Rusya doğalgazına ciddi alternatif oluşturabilecek tek kaynak İran doğalgazı; bu gazın da Nabucco adı verilen projeyle Türkiye üzerinden AB’ye akması ihtimali çok güçlü.

Rusya da Gazprom şirketinin gücü kırılmasın diye bu projeyi aksatmak için elinden geleni yapıyor, bu da normal.

AB üyesi ülkeler Gazprom’a alternatif olarak alternatif enerji kaynaklarını üretmek de istiyorlar ama küresel kriz ortamında petrol fiyatının varil başına elli doların altına düşmesi bu arayışları şimdilik anlamsız, verimsiz kılıyor; petrol fiyatları yeniden 150 dolara tırmanırsa, yani küresel kriz etkisini tümüyle yitirirse yeniden böyle bir arayış gündeme gelebilir ama bu konu anlaşılan bugünün konusu pek değil artık.

Elimizde Nabucco doğalgaz hattı projesi çerçevesinde çok bilinmeyenli bir denklem var; Türkiye’nin AB tam üyelik perspektifinde bu avantajını çok hızlı ve akıllı bir biçimde kullanması gerekiyor.

Dünyanın iki süper gücü ABD ve Rusya’nın Nabucco projesine bakışları çok önemli; ABD İran’ın AB karşısında elini güçlendirecek bu projeye çok sevimli bakmaması normal.

Rusya’nın da Nabucco’yla birlikte doğalgaz monopol durumu sarsılabilecek; bu nedenden Rusya’nın Nabucco’nun gerçekleşmemesi için, çıkarı kısa vadede ABD ile örtüşüyor.

Rusya ve İran’ın bir dizi nedenden siyasal bir yakınlaşması da söz konusu ama öte yandan da İran ekonomik gelişmesi için AB doğalgaz pazarına girmek istiyor.

Ulusal Program AB tam üyelik perspektifi için çok önemli; ancak, Ulusal Program gereklerinin yerine getirilmesi en çok Türkiye Cumhuriyeti yurttaşlarının yaşam kalitesinin yükselmesi için önemli.

Benim çok net iddiam Ulusal Program’da yeralan her ama her konunun yurttaşlarımız için çok olumlu hatta refah artışı için şart olduğu.

Ancak, doğalgaz (Nabucco) meselesi de en azından Ulusal Program kadar AB tam üyelik perspektifinde önemli.

Türkiye, Ulusal Program gereklerini vakit yitirmeden yerine getirmeli, Kıbrıs Cumhuriyeti ile gümrük birliği kararının gereklerini de yapmalı ama aynı zamanda Nabucco meselesinde çok taraflı bir de diplomasi uygulamalı.

İsrail’in Gazze Şeridi’ne düzenlediği hava saldırıları nedeniyle toplanan BM Güvenlik Konseyi, Gazze’deki şiddete derhal son verilmesi çağrısında bulundu.

Güvenlik Konseyi, tek Arap üyesi Libya’nın çağrısı üzerine toplanmıştı. 15 üyeli konseyin, Rusya tarafından hazırlanan ve İsrail ile Hamas’a, şiddete son vermeleri çağrısında bulunulan bir bildiri üzerinde görüştükleri diplomatlar tarafından açıklanmıştı.

Garih cinayeti zanlısı Yener Yermez’in son açıklamalarının ardından sıkı korumaya alındı. Cezaevi yönetimi Yermez’i güvenlik nedeniyle üç haftadır havalandırmaya bile çıkarmıyor.

Garih cinayeti zanlısı Yener Yermez’in son açıklamalarının ardından suikaste uğramasından korkulduğu belirtildi. Cezaevi yönetimi Yermez’i güvenlik nedeniyle üç haftadır havalandırmaya bile çıkarmıyor.

İŞADAMI Üzeyir Garih cinayeti sanığı Yener Yermez’in cinayetle ilgili yaptığı açıklamaların ardından herhangi bir suikast olaslığına karşılık cezaevinde özel korumaya alındığı açıklandı.

Üzeyir Garih cinayetinde ortaya atılan iddialar ve gelişmeler davanın yeniden görülmesini gündeme getirdi. Katil zanlısı Yener Yermez’in avukatı Mustafa Yalçınkaya, Eyüp Cumhuriyet Savcılığı’na yargılanmanın yeniden yapılması için dilekçe vermeden önce Kırıkkale F Tipi Cezaevi’ne önceki gün Yermez’le yaklaşık 3.5 saat görüştü.

CEZAEVİ YÖNETİMİNDEN ÖNLEM

GÖRÜŞME sırasında cinayeti kendisinin işlemediğini yineleyen Yermez, delillerin Adli Tıp Kurumu’nda yeniden incelendiğinde ve anlattıklarının araştırıldığında suçsuz olduğunu ortaya çıkacağını söyledi. Avukatı aracılığıyla star’a açıklama yapan ve bir mektup yazan Yener Yermez, 7 yıldır gerçeğin ortaya çıkacağı günü beklediğini söyledi. Yermez, ‘Suçsuz olduğum er ya da geç birgün ortaya çıkacak. Cezaevinde hep Garih cinayetiyle yatıp kalktım’ dedi.Cinayetle lgili soruşturmanın genişletilmesi ve son gelişmelerin ardından cezaevi yönetimi de Yermez’e özel güvenlik önlemi aldı.

‘ÖLDÜRÜLME İHTİMALİM VAR’

DAHA önce Sabancı suikasti sanığı Mustafa Duyar ve itiraflarda bulunan pekçok sanığa olduğu gibi Yermez’in de cezaevinde şüpheli bir kavgada öldürülmemesi için üç haftadır ‘havalandırmaya’ bile çıkarılmadığı öğrenildi. Yermez, ‘Daha önce belirli zamanlarda havalandırmaya çıkarılıyorduk. Şimdi öldürülmem ihtimali nedeniyle havalandırmaya çıkarmıyorlar’ dedi. Adli Tıp’ın incelediği pantolonun kendisine ait olduğuna inanmadığını da belirten Yermez, ‘Polis kayıtlarında anlatıldığı gibi askeriyede özel dolabım olmamıştır. Sivil eşyalarımızın bulunduğu yer umuma açık olup kilit altında değildir. Üzerimden çıkmış cep telefonu da yoktur. Meral’in hediye ettiği telefonun kapağını değiştirdiğimizde Meral de yanımdaydı.’

Üç ayda iki ay izin veren yüzbaşı kim

Yermez’in dün star’a yaptığı açıklamada bahsettiği yüzbaşı Ömer’in kimliği merak konusu oldu. Yermez mektubunda, Ömer Yüzbaşı’yı şöyle anlatmıştı: Bana sık sık izin veriyordu. Cinayetten bir gün önce izin kullanmama rağmen, olay günü de izin verdi. Üç ayda 2 ay kadar izin verdi. Savcı sorunca gülerek ‘Problem çıkmasın diye’ cevap verdi

ABD’nin önde gelen gazetecilerinden David Ignatius Başbakanlık Başdanışmanı Ahmet Davutoğlu ile İstanbul Dolmabahçe Sarayı’nda geçtiğimiz hafta gerçekleştirdiği görüşmeden notları bugün gazetesindeki köşesine taşıdı. Yaptığı haber ve yorumlarıyla ABD’de en çok konuşulan gazetecilerin başında gelen Ignatius yazısında Obama yönetimine seslenerek Davutoğlu’nun uyarılarının dikkate alınması gerektiğini belirtti.

Davutoğlu’ndan Suriye ve İsrail’i masaya oturtan kişi olarak bahseden Ignatius dış politika başdanışmanının Ortadoğu’daki gelişmelerle ilgili kaygılarını yazdı. Bu görüşleri “Türkiye’nin domino teorisi” olarak tanımlayan Ignatius “Bölgede önümüzdeki aylarda seçimler olacak. İşin iyi yanı demokrasinin giderek bölgede hakim olması. Kötü yanı ise sandıktan çıkacak sonuçlar” diye yazdı. Davutoğlu’nun “Uluslararası kamuoyu bu seçimlerin önemli olduğunu ve Obama yönetimini de etkileyeceğini anlamalı” uyarısına dikkat çeken Ignatius bölgedeyi bekleyen seçimleri şöyle sıraladı:

* İlk hareketlenme Filistin’de yaşanacak. Başkan Mahmut Abbas’ın görev süresi 9 Ocak’ta sona eriyor. Abbas görev süresinin bir yıl daha uzatılmasını istiyor. Ancak bir uzlaşmaya varılamazsa Abbas erken seçimlere gidebilir. Abbas’ın el-Fetih’i şu an için anketlerde önde görünüyor. El-Fetih’in oy oranı %42’yken Hamas’ınki %28 görünüyor. Ancak bu güven verici değil. Zira Cuma günü Hamas ile İsrail arasında sona eren ateşkes anlaşması yeni çatışmaları körükleyebilir.

* Diğer domino İsrail’de… Ülke 10 Şubat’ta  seçimlere gidiyor. Üstelik seçimlerden aşırı sağcı Benyamin Netenyahu’nun Likud partisi çıkacakmış gibi görünüyor. Netenyahu Obama’yı iki devletli çözüm çabası yüzünden eleştiriyor. Netenyahu’nun zaferi Obama politikalarını zor durumda bırakabilir. Eğer her iki tarafta da aşırı görüşler sandıktan çıkarsa bu güvenliğin ön plana çıkarılması anlamına gelir. O halde güvenlik barıştan çok daha önemli hale gelecektir.

* Diğer seçimler Irak’ta… 31 Ocak’taki seçimler Obama Irak’tan çekilmeye hazırlananırken etnik tansiyonu yükseltebilir. Lübnan Nisan ayında parlamento seçimlerine gidiyor. İran ve Suudi Arabistan şimdiden kendilerine yakın isimleri desteklemeye başladılar. Ve Haziran’da bu kez İran’da kritik bir seçim yapılacak. Ahmedinecad için tamam mı devam mı anlamına gelecek bu seçimler İran’ın yeni vizyonu için çok önemli.

Davutoğlu’nun “komşularla sıfır problem” ilkesini hatırlatan Ignatius gelecek ayların bu ilkeyi test edeceğini söylüyor.

Bu yazı 1472 okundu.

Papa 16.Benedikt de Pazar vaazında her gün trafik kazalarında yaşamını yitirenleri anımsatarak ve onlar için dua ederek, “Direksiyon başında ayık ve dikkatli olun” mesajı verdi. Vatikan ayrıca son dönemlerde moda olan “GPS Navigator” sistemine karşı çıkarak, “Cep telefonu kadar dikkatinizi dağıtabilir ve kazalara neden olabilir” uyarısında bulundu.

Kilise’nin trafik kuralları ile ilgili 10 Emiri şöyle:

Direksiyondayken konsantreyi bozan cep telefonu ve GPS cihazını kullanma. TV veya DVD izleme.

Uyuşturucu ve uyarıcı ilaçlar ile alkollü içkileri asla kullanma. Sigara içme.

Otoyollarda, kent içindeki caddelerde hız limitini aşma.

Trafik kurallarına kent içinde ve yoğun trafik sırasında dikkat et ve uygula.

Bebekleri ve çocukları arkaya bebek koltuğuna kemer bağlayarak oturt.

Stresliyken, yorgunken, sinirliyken, heyecanlıyken direksiyon başına oturma.

Başkalarının seni kışkırtmasına, tahriklerine aldanma ve gaza basarak yanıt verme.

Kötü hava koşullarında araç kullanma.

Yolda inatlaşıp yarışma.

Kaza anında dur ve başkalarına da ilk yardım yapmayı görev bil.

Son günlerde AKP ve onun liderine yönelik eleştirilerin dozundaki artış kadar bu eleştirilerin geçmişte destekleyenlerden gelmesi ne anlama geliyor? Obama gibi geldiler Bush gibi oldular sözünün bir özdeyişe dönüşmesi ve eğer Erdoğan cumhurbaşkanı, Gül başbakan olsaydı bu sıkıntıların yaşanmayacağı iddiası parti içinde daha başarılı bir yönetim arayışının mı yoksa siyasi bir projenin ifadesi mi?

Cumhurbaşkanlığı seçim sürecinde yaptığım bir televizyon programında şunları söyledim: Sorun cumhurbaşkanının kim olacağı değil başbakanlık koltuğuna kimin oturacağıdır. Taraflardan biri Erdoğan’ı cumhurbaşkanı yaparak yönetimin Gül’e geçmesinden yana diğeri ise bunun tam tersinin olmasını istiyor. Bu durum kişisel bir sorun değil siyasal bir tercihtir. Çünkü bu ikili arasında ideolojik farklılıklar olmasa da siyasi açıdan farklı uygulamaları olacaktır. Bu farklılık ülke sınırlarını aşan ve dünyayı ilgilendiren boyuttadır.

Birinci hamle Erdoğan’ın başbakan kalmasıyla sonuçlandı ama mücadele sona ermedi. AKP’nin kapatılma davası bu partiyi ve onun ideolojisini tasfiye etmekten çok birinci hamlede başarılamayanı ikinci bir hamleyle gerçekleştirmekti. Eğer parti kapatılırsa yönetimden uzaklaştırılmış olan Erdoğan’ın yerine bir başkası geçecek ama parti sadece ismi değişerek, mağdur konuma düştüğü için daha da güçlenerek iktidarını sürdürecekti. Bu yönde gayret sarf eden başka siyasi partiler de vardı.

AKP kapatılmayınca proje gerçekleşemedi ama mücadele sona ermedi. Üçüncü hamle partiyi destekleyen yazar ve aydınların Erdoğan’ın izlediği politikaları eleştirmesi, üslubunu yadırgaması, devlet kurumlarıyla ahenk içinde olmasının eleştirilmesi biçiminde başlatıldı. Askerle siyaset kurumu arasındaki yakınlaşma, bazı politikalarda sağlanan uyum teslimiyet olarak kabul edildi. Parti devletle halk arasındaki ayrışmadan güç alıyordu ve yakınlaşma misyonun terki anlamına geliyordu. Oysa bu çatışma ülkemizin kronik sorunuydu ve çözülmediği sürece siyasete her türlü müdahale mümkün olabiliyordu.

AKP aynı ideolojiyi paylaşmayan ama söylemlerinden ve demokratikleşme politikalarından yaralanan liberal aydınların desteğini sağlamıştı. Bunların AKP’ye desteği kendi hedeflerine ulaşmalarına faydalı olmasıyla sınırlıydı. AKP’ye ideolojik yakınlığı olan bazı yazarlar ise liberal söylemleri kendi ideolojilerinden daha fazla benimsemeye başladılar.

Üçüncü hamle dışarıdan değil destekçilerden geldiği için daha tehlikeli olabilir. Eğer beklentiler gerçekleşmiyorsa aynı yerde kalmanın bir anlamı kalmadı diye düşünebilirler.

Bu durumda kitleyi de peşlerinden sürüklemeleri gerekir ve bunu yolları vardır. Bu amaca yönelik olup olmadığını henüz kestiremediğim bir olay ilgimi çekti. CHP çarşaflı kadınları partisine törenle üye yaptı. Acaba liberallerle dindarların buluşmaları için yeni bir adres mi aranıyor?

Birinci ve ikinci hamleler nispeten kolay atlatıldı. Üçüncü hamlenin akıbeti hakkında henüz bir tahminde bulunamıyorum.